Frábær árangur á Sigló
12.8.2010
Víkingar lögðust í hernað norður á Siglufjörð á Pæjumótið dagana 5.-8. ágúst. Þeir uppskáru þar ríkulega, í samræmi við góða þjálfun, miklar æfingar og sterka liðsheild.
Þegar fyrstu foreldrar komu með stelpurnar sínar í barnaskólann í bænum, þar sem þær gistu allan tímann, þá var eðlilegt að spyrja í hvaða stofum Víkingarnir ættu að hreiðra um sig. Í ljós kom að Víkingarnir lögðu nánast undir sig allan skólann, enda fjölmennir sem aldrei fyrr.
Á tjaldstæðinu inn við keppnisvelli upphófust nokkrar umræður meðal Víkingsforeldra þegar í ljós kom að Valsmenn höfðu lagt undir sig stóran hluta þess svæðis, þar sem Víkingar töldu sig eiga hefðbundinn rétt á að tjalda. Einhver Víkingurinn rifjaði þá upp, að í eina tíð hefði annað lið ráðið þarna ríkjum og Víkingur beitt sömu brögðum og Valsmenn nú til að leggja undir sig svæðið. Sættust þar með allir á orðinn hlut og Víkingar komu sér margir fyrir uppi á hól, með gott útsýni yfir keppinautana í Val. Stjarnan var líka skammt undan á láglendinu. Það fer Víkingum vel að hafa góða yfirsýn úr virki sínu og hallinn á útileguborðunum gerði hverja máltíð að spennandi gripæfingu! Reyndar voru Víkingar svo fjölmennir að þeir dreifðu úr sér um allar koppagrundir og sumir gistu inni í bæ.
Veðurspáin var með ágætum, þótt sumir hefðu áhyggjur af þeim plagsið Veðurstofunnar að segja að næstu daga yrði „þurrt að kalla“. Á föstudagsmorgun, þegar fyrstu foreldrar skriðu úr tjaldi til að fara í skólann og ræsa liðin, rigndi eins og hellt væri úr fötu. Muldrandi og tuldrandi foreldrar hleyptu í herðarnar og veltu fyrir sér hvort miðstöðin í bílnum myndi hafa undan að þurrka keppnisbúninga allan daginn. Svo voru liðin ræst og allar stelpur fóru á Allann í morgunmat. Þá hafði stytt upp og meira rigndi ekki allt Pæjumótið. Það var sem sagt „þurrt að kalla“, alla vega köllum við þetta þurrt.
Og svo hófst alvaran. Víkingar börðust eins og ljón um alla velli og foreldrar öskruðu sig hása á hliðarlínunni. En þótt baráttan væri hörð og hvatningarópin hávær var hinn sanni andi íþróttanna ríkjandi hjá öllum. Foreldrar stóðu sig oft að því að reikna stig fram og til baka, velta fyrir sér hvort verið væri að færa leikmenn milli flokka, gagnrýna dómara sín á milli, kíkja reglulega á úrslit annarra leikja í riðlinum og spá fyrir um mögulega andstæðinga þegar fram í sótti. Stelpurnar höfðu ekki minnstu áhyggjur af þessu og brostu oftast nær út að eyrum, sama hvernig veröldin veltist.
Samvera stelpnanna í skólanum var ómetanleg til að hrista liðin saman. Raunar fannst þeim svo gaman að gista allar á sama stað að margar þeirra kærðu sig ekkert um að fara á kvöldvökur, jafnvel þótt boðið væri upp á bingó, Ingó, Jóhönnu Guðrúnu og Jógvan. Það var einfaldlega meira spennandi að spila, spjalla, fara í koddaslag, hlusta á sögur og pískra í hornum skólans.
Allir þeir, sem skipulögðu ferðina fyrir hönd Víkinga, unnu þrekvirki. Foreldrar fundu hvergi hnökra á því skipulagi – og stelpurnar höfðu auðvitað engar áhyggjur af slíku. Þær nutu samverunnar, sátu saman á milli leikja og fengu sér hressingu og spiluðu svo fótbolta eins og englar. Þar sást að þjálfaramál eru í mjög góðu lagi hjá Víkingum og óþarfi að kvíða framtíðinni í þeim efnum.
Foreldrar þakka, fyrir sína hönd og dætranna, ánægjulega Pæjumótshelgi á Siglufirði.
Myndir
Myndir
Myndir
Ragnhildur Sverrisdóttir
Foreldri , 6. fl. kvenna